Το παρακάτω γράμμα γράφτηκε από τον θείο μου, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτου, αδελφό του πατέρα μου Γεράσιμου,όταν υπηρετούσε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό, ως Λοχίας, και απευθύνεται στη σύζυγό του Στέλλα. Δεν γράφτηκε το 1940, αλλά το 1948. Τα δεινά του πολέμου, όμως, είναι
πάντα τα ίδια. Από το μέτωπο, λοιπόν, έγραψε μια σειρά επιστολών από 13-1-1948 έως 18-12- 1948. Στην επιστολή αυτή εξυμνεί τον Συνάδελφο στρατιώτη!
"Ο Συνάδελφος στρατιώτης"
Η λέξη Συνάδελφος!! Ίσως αυτήν τη λέξη λίγοι να νιώθουν τι θα πει. Κι όμως αυτή η λέξη είναι για εμάς τους στρατιώτες πολύτιμη, είναι μια παρηγοριά, μια στοργή, μια ανακούφιση. Το Συνάδελφο τον έχεις ημέρα και νύχτα πάντα στο πλευρό σου. Αυτός είναι ο αδελφός σου, η Μητέρα σου ο Πατέρας σου, ο Σωτήρας σου. Ίσως αυτοί που δεν ξέρουν τι θα πει Συνάδελφος να αγνοούν από στρατιωτική ζωή.
Με το Συνάδελφό σου πάντα μοιράζεσαι τους τόσους κινδύνους, τη κούραση, τη λύπη, τη χαρά. Αυτός σε μια ασθένειά σου θα σε περιποιηθεί ή τυχόν και τραυματισθείς, ο Συνάδελφός σου θα τρέξει, με πάσα θυσία, μέσα στα εχθρικά πυρά, αψηφώντας τον κίνδυνο, θα προσπαθήσει να σε τραβήξει ολίγα μέτρα πιο πίσω για να σε επιδέσει, θα σου μιλήσει με στοργή, θα σου δώσει κουράγιο ανακούφιση σαν να είναι μάνα σου ή αδελφός σου. Σε αυτή τη ζωή που ζούμε και είμαστε άγρυπνοι φρουροί της Πατρίδος μας και βρισκόμαστε πολλά χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια μας, απ' τους δικούς μας, πρέπει νάχεις κάποιον να πεις τον πόνο σου, τη χαρά σου, τη λύπη σου και όλα αυτά τα εξιστορείς στο Συνάδελφό σου με στοργή, ο οποίος θα είναι παιδί από χωριό ή κανένα εργατόπεδο ή κανένας λίγο μορφωμένος. Ζεις με αυτούς, συναναστρέφεσαι, μαθαίνεις διάφορα πράγματα που αγνοούσες μέχρι προχθές. Ο Συνάδελφός σου σε μια σου στεναχώρια, παίρνει αμέσως μέρος για να σου δώσει θάρρος κι ελπίδα και να σου καθησυχάσει κάθε σου ταραχή.
Με αυτόν θα μοιρασθείς την κουραμάνα, το συσσίτιο ή κανένα δέμα με γλυκά που θα σου στείλουν οι δικοί σου ή σε λιγοστές περιπτώσεις όπου θα μείνεις χωρίς τσιγάρο, με το Συνάδελφό σου θα καπνίσεις μαζί το ένα τσιγάρο ή το μισό που θα υπάρχει. Όλα τα ζεις και τα υποφέρεις μαζί του. Σε πορεία θα βρίσκεται πάντα κοντά σου. Με αυτόν θα μιλήσεις κάθε σου απορία. Αυτός είναι που θα σου δώσει το παγούρι του με το λίγο νεράκι που θα έχει για να βρέξεις τα διψασμένα χείλη σου. Με το Συνάδελφό σου θα συζητήσεις το κάθε σου παράπονο, τις περασμένες ευχάριστες στιγμές στον πολιτικό σου βίο.
Και τότε αρχίζουν να ονειροπολούν. Κι όταν περάσουν από κανένα ερημοκκλήσι θα μπουν μέσα να κάνουν το σταυρό τους ευλαβικά και θα φύγουν μαζί με τη γαλήνη στο πρόσωπο.
Πόσα θα μπορέσει κανείς να γράψει για τη λέξη Συνάδελφος!!
Γραμμένο κάπου στη πρώτη γραμμή.
"τη 11-11-48" Χατζηπαναγιώτου Παναγ. , Λοχίας Πεζικού
Η επιστολή περιέχεται στο βιβλίο "Φύλλον Πορείας", ιδιωτική έκδοση του Δημήτρη Χατζηπαναγιώτου, γιου του θείου μου Παναγιώτη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου