Η εισβολή

Στις 20 Ιουλίου 1974, όταν έγινε η Τουρκική εισβολή στη Κύπρο, βρισκόμουν με τη μητέρα μου, Μαρία, τον παππού μου Χρυσόστομο (πατέρα της μητέρας μου) και τις εξαδέλφες μου, Μάρθα και Καίτη, στο ακριτικό νησί της Σάμου, στο Νέο Καρλόβασι, ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου.

Θυμάμαι, ότι ήταν ημέρα Σάββατο. Πρωί-πρωί, για να μην μας πιάσει η ζέστη, ετοιμαστήκαμε

να πάμε για μπάνιο: οι εξαδέλφες μου, η μητέρα μου και εγώ. Ξεκινήσαμε, ο δρόμος ήταν άδειος, δεν συναντήσαμε άνθρωπο, αναρωτηθήκαμε το γιατί, το αποδώσαμε στο γεγονός ότι ήταν νωρίς. Όταν φτάσαμε στο προορισμό μας, βρήκαμε μία παραλία άδεια, απορώντας και πάλι γιατί δεν υπήρχε ψυχή πουθενά.

Πριν προλάβουμε να μπούμε στη θάλασσα, φάνηκε μία κυρία, η οποία έντρομη μας είπε ότι είχε γίνει τουρκική εισβολή στη Κύπρο και ότι υπήρχε κίνδυνος και για απόβαση στη Σάμο. Τα μαζέψαμε και πήραμε, με βήμα ταχύ, το δρόμο της επιστροφής, έχοντας, ως μουσική υπόκρουση, τα εμβατήρια που ακούγονταν από τα ραδιόφωνα των σπιτιών της γύρω περιοχής. Καθ' οδόν, συναντήσαμε άντρες της πολιτοφυλακής του νησιού, τότε δεν υπήρχε στρατός στο νησί, πάνω σε τρίκυκλα μηχανάκια, που πήγαιναν, ζητωκραυγάζοντας, στον τόπο της συγκέντρωσης τους. Είχε γίνει επιστράτευση!

Όταν φτάσαμε κοντά στο σπίτι, διακρίναμε στο βάθος του δρόμου, έναν παππού αλλόφρονα να μας κουνάει τα χέρια και να μας φωνάζει, έξαλλος, που στο καλό είχαμε πάει, την ώρα που καίγεται ο κόσμος. Μα που να το ξέρουμε και εμείς... Όταν ξεκινήσαμε δεν είχε φτάσει ακόμα το κακό μαντάτο..

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούσαν ασταμάτητα και τα μεγάφωνα στη πλατεία, κοντά στο σπίτι, ειδοποιούσαν ότι οι στρατεύσιμοι και οι επισκέπτες που δεν ήθελαν να παραμείνουν στο νησί, θα μπορούσαν να φύγουν άμεσα, με ένα πλοίο που θα ερχόταν από τον Πειραιά.

Ανεβήκαμε στο σπίτι και πανικόβλητες αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τα πράγματα μας, οι εξαδέλφες, μικρότερες από εμένα, κλαίγοντας και η μητέρα μου μέσα στο πανικό της να υπολογίζει τα χρόνια του πατέρα μου, για το αν τον έπιανε η επιστράτευση. Όσο για μένα, το αντιμετώπιζα , μάλλον, ψύχραιμα το θέμα. Με απασχολούσε περισσότερο το γεγονός ότι δεν είχαν περάσει δύο μέρες που είχαμε φτάσει στο νησί και έπρεπε να τα μαζεύουμε, άρον-άρον, για να φύγουμε.

Στο λιμάνι περιμέναμε με τις ώρες να έρθει το πλοίο. Τελικά, ήρθε το Χρυσή Άμμος II, από Ραφήνα. Επιβιβαστήκαμε, όπως-όπως, με την αγωνία, ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τα δικά μας, αλλά και όλων των άλλων επιβατών. Από το ταξίδι της επιστροφής θυμάμαι μόνο ότι μέχρι τη Σύρο μας συνόδευε ένα ελικόπτερο. Αποβιβαστήκαμε στη Ραφήνα. Εκεί μας περίμεναν λεωφορεία του ΚΤΕΛ που μας μετέφεραν στο Πεδίον του Άρεως. Από εκεί πήραμε ένα ταξί και επιτέλους φτάσαμε στο σπίτι, όπου μας περίμεναν όλοι με ανοιχτές αγκάλες.

Έτσι θυμάμαι τα γεγονότα την ημέρα που έγινε η τουρκική εισβολή στη Κύπρο...

                                                            Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου 

Φωτογραφία (από το διαδίκτυο): Τούρκοι αλεξιπτωτιστές πέφτουν στην Λευκωσία στις 5 π.μ. της 20ης Ιουλίου 1974