Ο Ονειροπόλος είναι ένα από τα εννέα πεζά κείμενα του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη. Στο κείμενο αυτό ο ποιητής παρουσιάζει έναν άνθρωπο, συγκεκριμένα, έναν άνδρα ο οποίος έχει εμμονή με την έννοια του χρόνου. Όντας στο παρόν αναπολεί στιγμές του παρελθόντος, βιώνει καταστάσεις ανεξήγητες για εκείνον: συμπτώσεις, συχρονικότητες, προμνησία ( deja vu), ταξίδι στο μέλλον. Οι καταστάσεις αυτές τον οδήγησαν στη σκέψη να βρει τη χημική σύσταση του χρόνου μελετώντας επιστημονικά βιβλία και κάνοντας εργαστηριακούς πειραματισμούς. Στο τέλος ο ονειροπόλος παρουσιάζεται έγκλειστος σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα και καταλήγοντας ότι "ο Χρόνος δεν υπάρχει". Α.Χ. ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ( Κώστας Καρυωτάκης) Ι Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις. Κάποτε, σ' ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μι...
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Ευγενία Ζωγράφου (1878-1963): μια άγνωστη λογοτεχνική μορφή
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
-
Η Ευγενία Ζωγράφου, ήταν πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1878. Όταν ήταν παιδί εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Φοίτησε στο Παρθεναγωγείο. Μαθήτρια ακόμα, άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα,
μετά από παρότρυνση του Λογοτέχνη και Ακαδημαϊκού Αριστομένη Προβελέγγιου.
Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, άρθρα και θεατρικά έργα. Δημοσίευσε πολλά διηγήματά της, αλλά αρκετά από αυτά βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα περιοδικά της εποχής εκείνης: "Πινακοθήκη", "Ποικίλη Στοά", "Ελληνική Επιθεώρησις", κ. α.
Τα θεατρικά έργα που έγραψε παίζονταν με επιτυχία στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας. Ξεχωρίζουν τα έργα: Η Μοναχή (θίασος Ευαγ. Παρασκευοπούλου), Η Κλεφτοπούλα (θέατρο Νεαπόλεως). Επίσης, έτυχε γενικής αποδοχής, κριτών και κοινού, το θεατρικό έργο, Η Τζένη με το γέλιο της.
Η Ευγενία Ζωγράφου έγραψε το μυθιστόρημα Η Γκούραινα. Το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα που έγραψε γυναίκα στην Ελλάδα. Το μυθιστόρημα έγινε δεκτό με ενθουσιασμό, από τους Λογοτεχνικούς κύκλους και το αναγνωστικό κοινό, για την αρτιότητά του και την πιστότητα της περιγραφής των ιστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.
Αρθρογράφησε σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής: "Ακρόπολις", "Εμπρός", "Σκριπ", "Πινακοθήκη", "Ελληνική Επιθεώρησις", κ. α. ήταν η πρώτη που ασχολήθηκε με το εργατικό ρεπορτάζ. Το 1898 έκανε μία πρωτοποριακή έρευνα, για τις συνθήκες εργασίας των γυναικών που δούλευαν στις διάφορες βιομηχανίες, η οποία δημοσιεύθηκε σε συνέχειες, στην εφημερίδα "Ακρόπολις" του Βλάση Γαβριηλίδη.
Η Ε. Ζωγράφου από το 1907 μέχρι και το 1946 ήταν διευθύντρια του περιοδικού ποικίλης ύλης, "Ελληνική Επιθεώρησις". Έδωσε πολλές διαλέξεις πάνω σε θέματα λογοτεχνικά και κοινωνικά. Καυτηρίασε με ιδιαίτερο τρόπο την ξενολατρία των ανθρώπων της Αθηναϊκής κοινωνίας. Ενδιαφέρθηκε για την περίθαλψη των προσφύγων. Είχε ενεργή συμμετοχή σε εκδηλώσεις που είχαν ως σκοπό την συλλογή χρημάτων για τους αναξιοπαθούντες πρόσφυγες. Κατά διάρκεια του πολέμου του 1912 προσέφερε υπηρεσίες, ως εθελόντρια νοσοκόμα.
Αγωνίσθηκε με σθένος για τα δικαιώματα των γυναικών, δίνοντας βήμα λόγου σε όλες τις Ελληνίδες, μέσα από το περιοδικό: "Ελληνική Επιθεώρησις".
Υμνήθηκε για το κάλλος της, την ευγένεια του χαρακτήρα της, αλλά και για την συγγραφική της ικανότητα. Ο Ν.Ι. Σπανδωνής την χαρακτήρισε, ως μία « ευέλπιδα και αξιόλογον συγγραφέα».
Με την πάροδο του χρόνου το έργο της ξεχάστηκε. Η κ. Μαριέττα Ιωαννίδου, Διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Groningen και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ (Ολλανδία), που ασχολήθηκε με τις Ελληνίδες πεζογράφους του 19ου αιώνα και αρχών του 20ου, έβγαλε το έργο της από την αφάνεια. Μετά από μακροχρόνια έρευνα, ανακάλυψε το ξεχασμένο ιστορικό μυθιστόρημα της Ε. Ζωγράφου, Η Γκούραινα (1904).
Το ιστορικό μυθιστόρημα της Ευγενίας Ζωγράφου, Η Γκούραινα, εκδόθηκε από τις Εκδ. Καλλιγράφος, το 2017. Την εισαγωγή στο έργο έγραψε η Δρ. Μαριέττα Ιωαννίδου. Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου
«Ελπίζετε αλλά ποτέ, ποτέ σας μη ζητείτε, τον κόσμον ον φαντάζεσθε, τον κόσμον ον ποθείτε» Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, ήταν Έλληνας νομικός, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Ήταν γιος του Ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1843 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε στις 21 Μαρτίου 1873. Τα αίτια του θανάτου του ήταν εγκεφαλική συμφόρηση, που προκλήθηκε από μακροχρόνια ασιτία, λόγω απεργίας πείνας. Το 1873 κήρυξε απεργία πείνας και αρνιόταν να λάβει τροφή, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φυλάκιση των εργατών που υπερασπίστηκε στις δίκες των Λαυρεωτικών. Άντεξε δίχως τροφή για 37 μέρες και σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, παρέμεινε όλο αυτό το διάστημα στη συμβολή των οδών Ιπποκράτους και Ακαδημίας στην Αθήνα, όπου πέθανε. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής ήταν «Θάνατος εκ μελαγχολίας». Το συγγραφικό του έργο διακρίνεται για τον ρομαντισμό του και ανήκει στη λεγόμενη Α' Αθηναϊκή Σχολή. Σε ηλικία 1...
Άρθρο στην OTAVOICE.gr για την εξέγερση των κολίγων στη Θεσσαλία τον Μάρτιο του 1910 (Κιλελέρ). Σε άρθρο της εφημερίδας ΧΡΟΝΟΣ, της εποχής εκείνης, περιγράφονται οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των χωρικών
Ποίηση στα αρχαία ελληνικά είναι κάθε υλική ή πνευματική δημιουργία. Στην εποχή μας ποίηση είναι ο έμμετρος ή ποιητικός λόγος. Ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης, αναφερόμενος στη ποίηση, γράφει σε ένα στίχο του: ...κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε .. Συνεκδοχικά, όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη ποίηση αναφερόμαστε στο ποίημα, μεταφορικά δε ποίηση είναι η τελειότητα, η αρτιότητα. Ποιητής και Ποιήτρια με την αρχαιοελληνική σημασία είναι ο/η δημιουργός, αυτός/η που δημιουργεί, που φτιάχνει κάτι. Ποιητής και Ποιήτρια είναι, στα καθ' ημάς, αυτός/η που συνθέτει ποιήματα. Ο Κώστας Καρυωτάκης γράφει: ... μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή μπαλάντα στους ποιητές που άδοξοι είναι ... Μεταφορικά, ποιητής και ποιήτρια είναι αυτός/η που διαθέτει ποιητική φαντασία. Ποιητάρης στη Κύπρο και στη Κρήτη είναι ο λαϊκός ποιητής. Οι λέξεις ποίηση, ποιητής, ποιήτρια, προέρχονται, ετυμολογικά, από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ποιώ, που σημαίνει: φτιάχνω, δημιουργώ.Η λέξη δε ποιητάρης προέρχεται από: ποιητής ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου